• دوشنبه ۲۸ آبان ماه، ۱۳۹۷ - ۱۳:۲۶
  • دسته بندی : اجتماعی
  • کد خبر : 978-10314-5
  • خبرنگار : 0584004
  • منبع خبر : ----

/گزارش/
تابویی به نام ایدز و نبود حمایت اجتماعی

هراس از انزوای اجتماعی و "لکه ننگی" که بر پیشانی بیماران اچ آی وی مثبت نقش بسته است کفایت می کند تا این بیماری پنهان شود و بیماران حتی برای درمان خود اکراه داشته باشند.

به گزارش ایسنا، منطقه خراسان شمالی، آن ها راز بیماری خود را به دندانپزشکان نمی گویند، خانواده هایشان اغلب از بیماریشان بی اطلاعند، بسیاری از آنان کار خود را از دست داده اند و برخی نیز به "کارتن خواب ها " پیوسته اند و این روایت غم انگیز بیماری ایدز است، بیماری ای که به دلیل همین پنهان کاری ها در سال های گذشته روندی صعودی داشته است.

آمار مبتلایان به این بیماری در یک کلمه خلاصه می شود:"پنهان کاری "و به عبارت دیگر هراس از انزوا.

"ایدزی" لقب تحقیرآمیزی است که این بیماران می شنوند. در بهترین حالت پچ پچ دوستان و همسایه ها یا نگاه سنگین و ملامت آمیز مردم کوچه و بازار را تحمل می کنند و حتی برخی از پزشکان نیز با این "مطرودان" برخورد خوبی ندارند و تلخ تر از همه اینکه به گفته یکی از بیماران" اسم ایدز از خود بیماری کشنده تر است" و غم انگیز تر اینکه خود بیماران به یکدیگر دلداری می دهند و "سنگ صبور " یکدیگرند.

برای اینکه دوستان متوجه بیماری من نشوند تا یک هفته نیز دارو مصرف نکردم

یکی از بیماران مبتلا به ایذر در خراسان شمالی که در حوالی سنی 20 تا 30 سال قرار دارد در گفت و گو با ایسنا گفت: حدود پنج سال است که مبتلا به این بیماری شده ام و این بیماری از شوهرم به من منتقل شده است.

وی با اشاره به اینکه شوهرم معتاد بوده و به احتمال فراوان از طریق اعتیاد به این بیماری مبتلا شده است، افزود: مدتی است که شوهرم بر اثر این بیماری فوت کرده و هم اکنون هیچ پشتوانه ای ندارم.

وی با تصریح بر اینکه مسائل اجتماعی بیشتر از خود بیماری مرا رنج می دهد، ادامه داد: همیشه یک بیمار نیازمند حمایت های خانواده و دوستان است اما من از این حمایت ها محروم هستم.

این بیمار اظهار کرد: هم اکنون جدا از خانواده به همراه دو نفر دیگر در خانه ای به صورت اجاره ای زندگی می کنم و از آنجاییکه وضعیت مالی خانواده ام خوب نیست مجبور هستم تمام اجاره بها را خودم پرداخت کنم.

وی با تاکید بر اینکه داشتن یک مسکن مستقل مهمترین نیاز من و مابقی افرادی که به این بیماری مبتلا هستند است، توضیح داد: هم اکنون هیچ یک از هم اتاقی های بنده نمی دانند که به این بیماری مبتلا هستم چرا که این احتمال را می دهم که اگر مطلع شوند دیگر حاضر به زندگی کردن با من نباشند.

وی بیان کرد: عدم مصرف به موقع دارو یکی از نتایج زندگی مشترک بیماران مبتلا به ایدز با افراد دیگر است بطوریکه گاهی اوقات برای اینکه هم اتاقی هایم متوجه نشوند که مبتلا به این بیماری هستم و دارو مصرف می کنم به مدت دو و سه روز و حتی یک هفته دارو مصرف نکرده ام.

این بیمار گفت: عدم مصرف داروها موجب بروز ضعف، خستگی و ... در وضعیت جسمانی من می شد.

اگر کارفرما متوجه شود ایدز دارم؛ اخراج می شوم

وی داشتن شغل را یکی دیگر از نیازهای مهم بیماران مبتلا به ایدز برشمرد و افزود: هم اکنون بیکار هستم و تنها مبنع درآمدم یارانه 45 هزار تومانی و مستمری کمیته امداد است.

وی درآمد ماهانه خود را حدود 100 هزار تومان اعلام کرد و ادامه داد: این درحالیست که ماهانه حدود 150 هزار تومان باید برای اجاره منزل کرایه پرداخت کنم و زندگی ام به سختی می گذرد.

وی تصریح کرد: از سوی دیگر کمیته امداد اعلام کرده که زنان مطلقه جوان را بعد از گذشت شش ماه از تحت پوشش خود خارج می کند تا خود به سوی توانمندسازی پیش روند که اگر از تحت پوشش این نهاد خارج شوم مشکلم دو چندان می شود.

این بیمار گفت: تاکنون در چندین مکان مشغول بکار شدم اما از بیماری خود به کارفرما هیچ چیزی نگفتم چون به خوبی می دانستم اگر کارفرما مطلع شود، اخراج خواهم شد اما با توجه به بیماری که دارم زودتر خسته می شدم و نیاز به استراحت بیشتری داشتم ولی هیچ حمایتی درکار نبود.

حتی قشر باسواد جامعه نیز از انجام حمایت های اجتماعی خودداری می کنند

یکی دیگر از بیماران مبتلا به ایدز در این استان در گفت و گو با ایسنا ادامه داد: حتی افرادی همچون دندان پزشکان که از شیوه انتقال این بیماری مطلع هستند از ارائه خدمات خودداری می کنند.

وی تصریح کرد: برای انجام دندان پزشکی نزد یکی از پزشکان بجنوردی رفتم و وی را از بیماری خود مطلع کردم اما وی رفتار بدی از خود نشان داد و خدمات ارائه نکرد.

تبعیض های اجتماعی در مورد بیماران مبتلا به ایدز برداشته شود/60 درصد از بیماران ناخواسته به ایدز مبتلا شده اند

رضا فاضلی کارشناس مبارزه با بیماری های دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی همچنین در گفت و گو ایسنا با تاکید بر اینکه بسیاری از افرادی که به بیماری ایدز مبتلا شده اند هیچ گناهی نداشته و حدود 60 درصد از آن ها ناخواسته به این بیماری مبتلا شده اند، گفت: باید تبعیض های اجتماعی در مورد بیماران مبتلا به ایدز برداشته شود.

وی افزود: باید اجتماع متوجه شود که این بیماران دارو مصرف می کنند، بار ویروسی آن ها کاهش یافته است و با ارتباطات معمولی این بیماری منتقل نمی شود.

وی ادامه داد: حدود 60 دندان پزشک در بجنورد فعالیت می کنند اما شاید بیشتر از دو دندان پزشک به این افراد خدمات ارائه ندهند و یک بیمار باید چقدر دوره گردی کند تا بتواند خدمت دریافت کند.

فاضلی خاطرنشان کرد: جزء یک بیمار در این استان مابقی افراد مبتلا به ایدز، مسکن ندارند، حتی برخی از آن ها با خانواده های خود زندگی نمی کنند و برای آن ها زندگی با افراد دیگر بسیار سخت است و باید مسئولان ذی ربط این افراد را برای حل این مشکل تحت پوشش قرار دهند.

وی تاکید کرد: بیماران مبتلا به ایدز این استان نیازمند شغل هستند اغلب آن ها کارگرهای روزمزد هستند که در بسیاری از روزها نمی توانند کار پیدا کنند.

وی گفت: انجام کارهای سخت توسط این افراد همچون کارگری در زمین های کشاورزی، ساختمان و ... موجب می شود تا این افراد به بیماری های مختلفی همچون بیماری عفونی و سرماخوردگی مبتلا شوند که آن ها را با مشکلات بیشتر مواجه می کند.


انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: